Literatura symbolizmu polegała na aluzyjności i wieloznaczności, co nierozerwalnie łączyło się z użyciem symboli wszelkiego rodzaju. W podobnym kierunku rozwijały się różnorodne sztuki plastyczne, które były w opozycji do realistycznego pojmowania świata.
Artyści chcieli, aby sztuka wyrażała stan ducha, magię istnienia, ulotne wrażenia a nie tylko była „fotografią” ówczesnego świata. Nazwa symbolizm funkcjonuje również jako wymienny termin do modernizmu, czyli okresu od 1890- 1918 roku, zwanego również w Polsce Młodą Polską. Zwrot ku symbolizmowi upatruje się głównie w negacji wcześniejszych epok, a konkretnie pozytywizmu. Stał się on dla młodych twórców alternatywą dla takich kierunków literackich jak realizm czy naturalizm. Pozytywizm miał przede wszystkim charakter utylitarny, czyli użyteczny. Młoda Polska zaproponowała inne spojrzenie na świat, chciała odkryć jego magię, a realizowała to dzięki hasłu: „sztuka dla sztuki”. Sztuka miała zostać więc uwolniona od utylitaryzmu i użyteczności i istnieć dla samego faktu istnienia.
Copyright @ 2010 Wróżby i magia