Bezwarunkowo w zaświaty wierzyli poeci romantyczni. Zresztą takie rozumowanie leżało w istocie samej epoki, która zachwycała się wszystkim co tajemnicze, magiczne i niezbadane. Wierzyła ona w ponadrozumowe poznanie, w mistycyzm i kontakt z postaciami nadprzyrodzonymi.
Już nasz wieszcz, Adam Mickiewicz dał temu wyraz w swojej programowej balladzie Romantyczność. Utwór opowiada o Karusi, która widzi swojego zmarłego ukochanego Jasieńka. Świadkowie tego wydarzenia, choć sami bezpośrednio nie widzą chłopca, w pewien podświadomy sposób wyczuwają jego obecność. Tylko starzec nie wierzy, twierdząc, że dziewczyna jest obłąkana, nie daje wiary, że miłość może pokonać wszelkie granice, nawet świata cieni. Mędrca szkiełko i oko, nie dostrzega tego co dla wzroku jest ukryte, a odczuwalne jedynie przez zmysły. Dlatego Mickiewicz kończy utwór pięknym apelem: Miej serce i patrzaj w serce! Ballada ta wyznaczyła nowe kierunki zarówno dla literatury, jak i filozofii epoki. Od niej też datuje się romantyzm w Polsce.
Copyright @ 2010 Wróżby i magia