Wiersz „Niestatek II” Jana Andrzeja Morsztyna zbudowany jest na zasadzie kontrastu. Ukazuje wygląd kobiety w dwóch sytuacjach: kiedy żyje w zgodzie i kiedy jest skłócona z mężczyzną. W przypadku zgody podmiot ukazuje piękno urody swojej wybranki, jej oczy są wtedy jak ogień – gorące i namiętne. Czoło ma gładkość zwierciadła, włosy są złote, zęby piękne jak perły. W przypadku kłótni, jej magia wyparowuje a uroda znika.
Ta sama kobieta ma policzki jak u trędowatego, w ustach czeluść, cerę koloru ołowianej farby, zęby jak u szkapy, włosy podobne do pajęczyny, czoło pomarszczone jak pokryta rowkami deska do maglowania, a oczy wypalone jak popiół. Podstawowym środkiem stylistycznym w wierszu jest kontrast – zestawione ze sobą dwa obrazy kobiety są diametralnie różne. Autor wiersza gromadzi w nim wyliczenia, które tworzą wyszukane porównania, odwołujące się do mniej lub bardziej stereotypowego obrazu kobiety pięknej bądź brzydkiej. Jednocześnie widzimy, że uczucie ma wpływ na postrzeganie kobiecej powierzchowności.
Copyright @ 2010 Wróżby i magia